ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจก่อนว่า บ่อยครั้งที่นักเขียนแนวลิตฟิกใช้วิธีการผสมองค์ประกอบของนิยายประเภทหลัก (Genre Fiction) หรือนิยายแนวตลาด (Commercial Fiction) ซึ่งโดยส่วนใหญ่มักหมายถึงนิยายวิทยาศาสตร์ นิยายอาชญากรรม หรือนิยายรัก เข้ากับลักษณะการเขียนที่มีการเน้นสภาวะของตัวละคร และให้ความสำคัญกับวิธีการเล่าเรื่องมากกว่าการร่ายเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จนเกิดเป็นลิตฟิกที่มีความก้ำกึ่งระหว่างแนวต่าง ๆ เช่น นิยายอิงประวัติศาสตร์ (Historical Fiction) นิยายสัจนิยมมหัศจรรย์ (Magic Realism) และนิยายอัตชีวประวัติ (Autobiographical Fiction) ที่มักถูกเรียกว่าเป็นประเภทเฉพาะของตัวมันเองโดยไม่ถูกจัดให้อยู่ในนิยายประเภทหลักหรือนิยายตลาด

แต่เพื่อป้องกันความสับสน ในบทความนี้เราจะแบ่งหมวดลิตฟิกออกตามแก่นเรื่อง อันได้แก่:

วรรณกรรมร่วมสมัย (Contemporary Literary Fiction)

มักกล่าวถึงประเด็นทางสังคมหรือสถานการณ์ทางการเมืองในปัจจุบัน เช่น

• Giovanni’s Room (1956) โดยเจมส์ บอลด์วิน ที่เล่าถึงความสัมพันธ์ของชายสองคนที่ในทศวรรษ 1950

• Normal People (2018) โดยแซลลี รูนีย์ พาเราเข้าไปสำรวจความสัมพันธ์ที่มีปัจจัยทางสังคมเข้ามาเป็นตัวแปรสำคัญ

วรรณกรรมแนวสมจริง (Realistic Literary Fiction)

ประกอบด้วยเรื่องราวของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่และนวนิยายชีวประวัติ เช่น

• Cat’s Eye (1988) โดยมาร์กาเร็ต แอตวูด ที่จะพาผู้อ่านไปติดตามชีวิตตั้งแต่วัยเยาว์ของจิตรกรผู้กำลังกลับไปจัดนิทรรศการที่บ้านเกิดของตน

• Goodbye Tsugumi (1989) โดยบานานะ โยชิโมโตะ บอกเล่าถึงสายสัมพันธ์ระหว่างคนในครอบครัว การเติบโต และการจากลา

วรรณกรรมเชิงประสบการณ์ (Experimental Literary Fiction)

ท้าทายขนบการเล่าเรื่อง ด้วยการผสมผสานระหว่างภาพ ร้อยกรอง และร้อยแก้วแบบกระแสสำนึก และในบางครั้ง แม้แต่การอ่านเองก็นับเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวได้ ด้วยการทำให้ผู้อ่านตระหนักถึงทิศทางที่พวกเขาถูกตัวหนังสือชักนำไป เช่น

• Artful (2012) โดยแอลี สมิธ ที่ผสมเรื่องเล่าของการสูญเสียคนรักเข้ากับเหล่าบทความที่ว่าด้วยวรรณกรรม ความตาย และศิลปะ

• The Poet (2022) โดยลุยซา รีด นิยายที่สะท้อนความสัมพันธ์อันบกพร่องระหว่างเอ็มมาและทอมผู้เคยเป็นอาจารย์ของเธอในรูปแบบร้อยกรอง

• ปีที่สูญ (2025) โดยจิเอรา ที่ตีพิมพ์โดยกูดโบนส์เองก็จะอยู่ในหมวดนี้ด้วย เนื่องจากมีการผสมการเล่าเรื่องในรูปแบบเนื้อเพลงเข้ากับร้อยแก้ว ผ่านมุมมองของผู้บรรยายเรื่องที่ไม่น่าเชื่อถือ (Unreliable Narrator) ที่ชวนให้ผู้อ่านตั้งคำถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวละครเอกของเรื่องกันแน่

วรรณกรรมเชิงปรัชญา (Philosophical Literary Fiction)

สำรวจคำถามสำคัญของชีวิต เช่น ความรักคืออะไร? ชีวิตมีความสำคัญมากแค่ไหน? แล้วอะไรกันแน่ที่สำคัญ?

• The Handmaid’s Tale (1985) โดยมาร์กาเร็ต แอตวูด ที่ตั้งคำถามเกี่ยวกับอำนาจ เพศสภาพ อิสระในการตัดสินใจด้วยตนเอง และการบิดเบือนทางภาษา

• The Little Prince (1943) โดยอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี ที่ใช้การเดินทางข้ามดวงดาวของเด็กคนหนึ่งมาวิพากษ์วิจารณ์ความผิวเผินของผู้ใหญ่ และสำรวจประเด็นเรื่องความรัก การสูญเสีย ความเหงา และความสัมพันธ์ของมนุษย์

• กลับมาแล้วจ้ะ คุณผี (2026) โดยจิเอราเองก็จัดอยู่ในหมวดนี้ด้วย เพราะเป็นเรื่องราวที่ว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งในและนอกครอบครัว รวมไปถึงสิ่งเหนือธรรมชาติ ทั้งยังตั้งคำถามต่อกฎเกณฑ์ทางสังคมรวมไปถึงศาสนาที่ถูกสร้างขึ้นตามวาทะกรรมของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง

อ้างอิง

• celadonbooks.com/what-is-literary-fiction

• writingclasses.com/toolbox/ask-writer/what-is-the-difference-between-genre-fiction-and-literary-fiction-how-do-i-know

• en.wikipedia.org/wiki/Literary_fiction

ผีในห้องของคนที่ผมชอบเป็นซามูไรสุดเท่ที่ผมไม่มีวันเทียบได้ ว่าแต่ทำไมผมต้องเอาตัวเองไปเทียบด้วย ในเมื่อมีแค่ผมคนเดียวที่เห็นเขา

ที่ชั้นบนสุดของร้านหนังสือมาเอดะเป็นอะพาร์ตเมนต์ที่สองย่าหลานปล่อยให้คนนอกเช่าอาศัย อะพาร์ตเมนต์ซึ่งไม่ว่าจะเปลี่ยนผู้เช่าไปกี่รายก็มีเหตุร้ายให้ต้องย้ายออกไป และไม่เคยมีใครอยู่ได้นานเกินครึ่งปี กระทั่งชญาได้ย้ายเข้ามา เธอทำลายสถิติผู้เช่าคนก่อน ๆ จนยูมะ หลานชายเจ้าของร้านรู้สึกสนใจในตัวเธอ ไม่ใช่แค่เพราะบุคลิกที่น่าดึงดูดของเธอเท่านั้น แต่เพราะเขาเห็นกับตาตัวเองว่าสาเหตุที่ทำให้ผู้เช่าแต่ละรายอยู่ได้ไม่นานนั้นคือผีซามูไรที่คอยกลั่นแกล้งผู้คนเอาสนุก อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไป แล้วทำไมเธอถึงได้โชคดีขนาดนั้น

พรีออเดอร์ฉบับรูปเล่ม

อ่านออนไลน์

ลิตฟิกคืออะไร?

นิยายเชิงประพันธ์เป็นนิยายที่ไม่เข้ากับประเภทที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน เช่น นิยายรัก นิยายระทึกขวัญ นิยายวิทยาศาสตร์ หรือนิยายสืบสวนสอบสวนที่เน้นพล็อตเรื่องเป็นหลัก นิยายเชิงประพันธ์มักเน้นสภาวะต่าง ๆ ของตัวละคร และการกระทำใด ๆ ในเรื่องที่ส่งผลกระทบต่อตัวละคร รวมไปถึงการทำความเข้าใจผลกระทบนั้น ๆ และนั่นคือจุดประสงค์หลักของการเล่าเรื่องในนิยายเชิงประพันธ์

ผู้เขียนนิยายเชิงประพันธ์มักใช้ภาษาการเล่าที่มีทำนองแบบใคร่ครวญหรือกระแสสำนึก เพื่อสำรวจประเด็นทางสังคมหรือการเมืองที่ส่งผลต่อชีวิตของตัวละคร แม้ในบางครั้งนิยายเชิงประพันธ์จะมีเนื้อหาคาบเกี่ยวกันกับนิยายประเภทอื่น แต่ส่วนที่สำคัญที่สุดของนิยายเชิงประพันธ์จะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากตัวละคร

ทั้งนี้ ยังมีอีกวิธีหนึ่งในการจำแนกนิยายเชิงประพันธ์ออกจากนิยายประเภทอื่น คือดูจากโครงสร้างเรื่องราว กล่าวคือนิยายเชิงประพันธ์ไม่ได้มีโครงเรื่องตายตัว และอาจมีหรือไม่มีโครงเรื่องที่ชัดเจนก็ได้ ซึ่งหมายความว่าตอนจบที่น่าพอใจไม่ใช่สิ่งที่รออยู่ในตอนท้ายเสมอไป เส้นแบ่งระหว่างคนดีและร้ายมักคลุมเครือ เช่นเดียวกับสาสน์ที่ผู้เขียนต้องการสื่อไปยังผู้อ่าน และเนื่องจากไม่มีโครงเรื่องที่ชัดเจนเพื่ออธิบายแรงจูงใจของตัวละครทุกตัว รายละเอียดที่จับต้องไม่ได้ อย่างการอุปมาอุปไมย และสัญลักษณ์ต่าง ๆ จึงมีบทบาทสำคัญมากในการเล่าเรื่อง

เนื่องจากต้องอาศัยการตีความและทำความเข้าใจในหลายมิติ หลายคนจึงพากันกล่าวขานว่านิยายเชิงประพันธ์นั้นเป็น “นิยายจริงจัง (Serious Fiction)”

แล้วทำไมต้องอ่านลิตฟิก?

กล่าวสั้นๆ คือ

• ช่วยฝึกฝนให้เข้าใจถึงมุมมองและสภาวะของมนุษย์ในหลากหลายรูปแบบ

• ลดอคติที่มีต่อผู้คนอื่น โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ในสภาวะที่แตกต่างจากตัวเอง

• ช่วยให้ทำความเข้าใจเรื่องราวที่ซับซ้อนในโลกได้ลึกขึ้น

ใน Personality and Social Psychology Bulletin นักวิชาการ Nicholas Buttrick, Erin C. Westgate และ Shigehiro Oishi พบว่าการอ่านนิยายเชิงประพันธ์ตั้งแต่อายุยังน้อย “มีความสัมพันธ์กับโลกทัศน์ที่ซับซ้อนมากขึ้นในชาวอเมริกัน” โดยนิยามโลกทัศน์ที่ซับซ้อนว่ามีลักษณะเฉพาะคือ “ความซับซ้อนในการให้เหตุผลที่เพิ่มขึ้น ความร่ำรวยทางจิตวิทยาที่เพิ่มขึ้น ในขณะที่ความเชื่อที่ว่าความไม่เท่าเทียมกันในปัจจุบันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และความเชื่อที่ว่ามนุษย์โดยพื้นฐานแล้วมีเพียงแบบเดียวนั้นลดลง”

ผลการศึกษานี้มาจากการสำรวจชาวอเมริกัน 4 ครั้ง ซึ่งจัดขึ้น “เพื่อระบุความสัมพันธ์ระหว่างประเภทของหนังสือที่บุคคลอ่าน โดยสุ่มตัวอย่างอย่างกว้างขวางเพื่อทำความเข้าใจความสัมพันธ์ที่เป็นไปได้ระหว่างหัวข้อการอ่านที่หลากหลาย และความซับซ้อนของโลกทัศน์ของพวกเขา” ที่น่าสนใจคือ ผลการวิจัยพบว่า “การอ่านนิยายที่มีโครงเรื่องและตัวละครที่ค่อนข้างเป็นมาตรฐานตั้งแต่อายุยังน้อย สามารถทำนายได้ว่าผู้อ่านจะมีมุมมองต่อโลกที่ซับซ้อนน้อยกว่า”

“เราพบว่าประสบการณ์ในนิยายสามารถเตือนผู้อ่านได้ว่าโลกนั้นเป็นสถานที่ที่ซับซ้อน ที่ส่งผลต่อสภาพจิตใจของมนุษย์อย่างมาก” นักวิจัยอ้าง “กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ นิยายไม่ได้เพียงแค่ทำให้ผู้คนได้ฝึกฝนทางสังคมเท่านั้น แต่การนำเสนอความแตกต่าง ความแปลกใหม่ และแม้กระทั่งความสับสน ยังช่วยเน้นย้ำถึงแนวคิดที่ว่าโลกเป็นสถานที่อันยากต่อการทำความเข้าใจเป็นอย่างยิ่ง”

อ้างอิง

• nickbuttrick.com/files/PSPB2022Preprint.pdf

• youtube.com/watch?v=4Dgny08U7Ak

• celadonbooks.com/what-is-literary-fiction

• en.wikipedia.org/wiki/Literary_fiction

• lithub.com/apparently-those-who-read-literary-fiction-but-not-other-kinds-have-a-more-complex-worldview/

บทความที่เกี่ยวข้อง

ก่อนอื่นเลย นามปากกานี้มีที่มาอย่างไรคะ และช่วยบอกวิธีอ่านที่ถูกต้องให้หน่อย

(ขำ) อ่านว่า "จิ-เอ-รา" ค่ะ เหมือน ji ชนกับ era แต่ที่จริงชื่อนี้ออกเสียงว่าจีรานะ เป็นชื่อภาษาลิทัวเนียที่มีความหมายพ้องกับชื่อจริงของเรา ซึ่งก็คือจิรานันท์ ร่วมรากกันรึเปล่านี่ไม่แน่ใจ อาจจะต้องแทงเรื่องไปทางรายการภวันตุเตช่องพี่ Jito ทีแรกลังเลค่ะว่าจะใช้ชื่อไหนดีระหว่างชื่อจริงกับนามปากกา แต่คิดไปคิดมา เรื่องที่เราอยากเขียนส่วนใหญ่มันค่อนข้างจะมีความสตรีนิยม แล้วโดยปกติถ้าใช้ชื่อจริงแล้วก็ควรจะตามด้วยนามสกุลถูกมั้ย ไม่งั้นคนเขาก็ไม่รู้ว่าจิรานันท์ไหน แต่ว่านามสกุลเนี่ยเป็นสิ่งที่ตกทอดมาทางบรรพบุรุษฝ่ายชายทั้งนั้น เลยรู้สึกว่าไม่ค่อย on brand เท่าไหร่ ประกอบกับว่าเราเป็นคน commit to the bit อยู่แล้ว เลยตัดสินใจใช้ Jiera อย่างเดียวไปเลยดีกว่า แต่ว่าอยากให้ออกเสียงว่า จิเอรา เป็นการล้อเบียวๆ ว่า "ยุคสมัยแห่งจิ" อะไรอย่างงี้ แล้วก็จะได้ต่างจากในภาษาลิทัวเนียด้วย อีกอย่างโตขึ้นเราอยากเป็นดิวาอะ นึกออกมั้ย ที่ใช้ mononym แบบบียอนเซ เชอร์ เซนเดยา เจนนี่ (ขำ) เบียวมะ? (ขำ)

เห็นว่าปีที่สูญเขียนขึ้นมาจากประสบการณ์ส่วนตัวอยากทราบว่ามากน้อยแค่ไหน

ถ้าให้บอกเป็นเปอร์เซ็นต์เลยคงไม่ได้ เพราะบางเหตุการณ์ในหนังสือมันไม่ได้เกิดขึ้นจริงในระดับกายภาพ แต่เกิดขึ้นในจิตใต้สำนึกของเรา ซึ่งคนอื่นจะมองว่าส่วนนั้นเป็นส่วนที่เราแต่งขึ้นก็ได้ แต่เราก็อาจจะไม่ได้แต่งมันขึ้นเพราะมันมีอยู่จริงในจิตใจของเรา คือถ้าจะมองว่าสิ่งที่อยู่ในใจเป็นเรื่องแต่งงั้นความรู้สึกต่างๆ ก็ไม่ใช่ของจริงเหรอ อืม เราว่าไม่ใช่ จะมองว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเหมือนเรื่องจริงอีกเวอร์ชันหนึ่งที่สีจัดกว่าก็พอได้ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่ว่าทุกเรื่องที่เกิดขึ้นหรือคำทุกพูดของตัวละครจะจริงหรือออกมาจากเราโดยตรง จะให้บอกว่าตรงไหนจริงตรงไหนแต่งทั้งหมดคงไม่ได้ เพราะเมื่อเราเขียนมันออกไปแล้ว จุดที่สำคัญยิ่งกว่าจริงหรือไม่จริง คือผู้อ่านตีความออกมาแบบไหนมากกว่าค่ะ

ถ้าอย่างนั้นเรียกว่าเป็น semi-autobiographical fictionได้ไหม

ถ้ามองในเชิงวิธีการเขียนจะเรียกอย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่เราไม่อยากยึดว่ามันเป็นของเราคนเดียว เพราะเราเชื่อว่าประสบการณ์ที่เราหยิบใส่ลงไปในหนังสือเล่มนี้มันไม่ใช่ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะกับเราเท่านั้น แต่คิดว่าต้องมีแน่นอน คนที่อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วนึกในใจว่านี่เอาเรื่องฉันไปเขียนรึเปล่าเนี่ย ถ้ามีคนแบบนั้นอยู่จริง เราว่าเขาต้องคงการความรักมาก ๆ แล้วหลายครั้ง การถูกรักมันก็คือการได้รับความเข้าใจ to be loved is to be seen น่ะ และในกรณีนั้น การออกตัวว่าหนังสือเป็น semi-autobiographical fiction ของเราคนเดียวอาจจะไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ เรียกว่าจดหมายรักถึงเด็กที่เคยถูกเพิกเฉยน่าจะเหมาะกว่า ไม่ว่าเขาเหล่านั้นจะอายุเท่าไหร่กันแล้วก็ตาม

สาเหตุที่ไม่ใส่ชื่อตัวละครเป็นเพราะเหตุนี้ด้วยหรือเปล่า

สาเหตุที่ตัวละครไม่มีชื่อเป็นเพราะเล่าจากมุมมองของตัวเอกซึ่งต้องการหันกลับมาให้ความสำคัญกับตัวเอง การไม่ใส่ชื่อคือการลดทอนความสำคัญค่ะ เธออาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองทำอย่างนั้นลงไป แต่ก็ทำไปแล้ว และถ้ามองจากมุมภายนอกที่ไม่ใช่มุมของตัวเอก ก็จะพบว่าตัวละครอื่นเองก็ไม่เคยเอ่ยชื่อเธอให้คนนอกอย่างเราได้ยินเหมือนกัน แต่ในขณะเดียวกันถ้ามองการกระทำประกอบร่วมด้วย เราอาจพบว่ามีตัวละครบางตัวที่ให้ความสำคัญกับตัวเอกจริงๆ เลยอาจจะมองได้ว่า ชื่อไม่ได้มีความสำคัญเท่าสิ่งที่มนุษย์ปฏิบัติต่อกัน

ชื่อเรื่องมีที่มาอย่างไร

ตอนที่เราเริ่มเขียนเรื่องนี้ เราขบคิดถึงเรื่องราวหลายเรื่องที่ผ่านมาในชีวิต คิดเพื่อที่จะเอามาประกอบแล้วแต่งโยงเข้าหากันเป็นเรื่องในหนังสือนี่แหละ แต่การคิดพวกนี้ทำให้มีประโยคหนึ่งที่เรารำพึงกับตัวเอง แล้วมันติดอยู่ในหัวตลอดเวลา นั่นคือ: “Oh, all the wasted years...”

เป็นภาษาอังกฤษก่อนเหรอ

เป็นภาษาอังกฤษ แล้วอยู่ดีๆ มีเช้าวันหนึ่งที่เราตื่นมาเจอคลิปของ YouTuber ชาวอังกฤษคนหนึ่งที่ติดตามอยู่ เขาลงคลิปใหม่ชื่อว่า All the Wasted Years พอดี แปลกมาก เหมือนมีพลังงานที่มองไม่เห็นมาบอกว่า "ใช่ชื่อนี้สิ!" เราก็เลยโอเค "รับทราบค่ะท่าน" (หัวเราะ) ส่วนภาษาไทยเราอยากได้อะไรที่ความหมายใกล้เคียงกับภาษาอังกฤษแต่ไม่เยิ่นเย้อ ไม่เอาคำคล้องจอง เลยได้ออกมาเป็น "ปีที่สูญ"

ชอบมาก รู้สึกว่าชื่อมันผูกอยู่กับสิ่งที่เรื่องต้องการจะสื่อด้วย

ใช่ มันเป็นชื่อที่เมื่ออ่านจบแล้วพลิกกลับมาดูปก ผู้อ่านอาจฉุกคิดขึ้นมาว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นจริงมั้ย ถ้าจริงมันจริงถึงตรงไหน หรือว่ามันเป็นแค่เรื่องที่เกิดขึ้นในหัวของตัวละครเอกกันแน่ ในฐานะคนเขียน เราอยากให้ความสงสัยนั้นนำผู้อ่านกลับมามองวิธีการใช้ชีวิตของตัวเอง ฉุกคิดว่าเรา—ในฐานะมนุษย์ มาทำอะไรบนโลกใบนี้

เมื่อการหันกลับมารักตัวเองไม่ได้ง่ายดายอย่างที่ใครเขาพูดกัน เธอจึงต้องติดอยู่กับคืนวันอันไร้แก่นสาร ซ้ำยังถูกหลอกหลอนโดยตัวตนของตัวเองในวัยห้าขวบผู้คอยตามจุ้นให้ได้ขบคิดถึงเรื่องราวที่เคยถูกละเลย ใครเล่าจะรู้ ว่าการหวนคิดคำนึงเหล่านี้จะนำพาเธอไปยังที่ใด และชีวิตในอนาคตจะสูญเปล่าอีกตามเคยหรือไม่

ปีที่สูญ All the Wasted Years บอกเล่าเรื่องราวผ่านความคิดในหัวของหญิงสาวนิรนาม วัยเกือบสามสิบ ที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตอยู่ในกรอบที่สังคมขีดไว้ให้ แต่เมื่อโลกถูกบังคับให้หลับใหลด้วยโรคระบาด การปลดแอกตัวตนที่แท้จริงจึงได้เริ่มต้นขึ้น ทว่ายิ่งไขว่คว้าอิสระ ชีวิตของเธอก็ยิ่งพังทลาย และยิ่งหัวใจแตกสลาย เธอก็ยิ่งดำดิ่งสู่ปีที่สูญเปล่าและจับพลัดจับผลูกอบกู้ความฝันวัยเยาว์ไปโดยไม่รู้ตัว เพราะการรักตัวเองไม่ได้สวยงามและเรียบง่ายอย่างใครเขาว่ากัน เรื่องราวในธีม coming of age นี้จึงเต็มไปด้วยความโกรธปะปนกับความหวัง

แต่ละวัน หัวใจของฉันเกิดรอยร้าวน้อยใหญ่เพราะการจากลา ถ้าเลือกได้ ฉันอยากแยกตัวเองออกเป็นร้อยเป็นพันร่าง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องลาจากคนและสัตว์ที่ฉันแคร์เลยแม้สักครั้ง การมีตัวตนเพียงหนึ่งเช่นนี้มันช่างน่าเจ็บปวด เราแต่ละคนต่างถูกจับวางไว้บนดาวดวงนี้เพื่อทรมานและจากไป ชีวิตเป็นแค่อุบัติเหตุไร้ความหมาย

Trigger Warnings: มีเนื้อหาเกี่ยวกับการทอดทิ้ง ความบอบช้ำทางจิตใจ การฆ่าตัวตาย การใช้สารเสพติด คำหยาบคาย และตัวละครนำหญิงที่ไม่น่าชื่นชอบ